De rol van Zelfbewust Opvoeden in de kanteling naar een mensgerichte samenleving

We leven op het moment in een wereld van oorlogen, aanslagen, uitputting van aardse resources, vluchtelingenstromen, een groeiende intolerantie tegen andersdenkenden, etc. De noodzaak om een shift te maken als mensheid wordt pijnlijk duidelijk. Om te kantelen naar een ander paradigma. Een paradigma van waaruit we antwoorden kunnen gaan geven op deze grootse problematiek.  

Wat vraagt het van ons als opvoeders als wij een betekenisvolle bijdrage / push aan deze kanteling willen leveren?

Een ontwikkeling ‘van onderaf’.
De voorspelling van hoog aangeschreven visionairs (zoals bijvoorbeeld Frederic Laloux en Jan Rotmans) is dat onze focus in de toekomst minder ‘systeemgericht’ en meer ‘mensgericht’ zal zijn. Een ontwikkeling die niet ‘top down’, maar ‘Bottom up’ wordt ingezet. Niet door onze leiders dus, maar ‘van onderaf’ door bewuste, creatieve denkers. ‘Mensen die hun ego temmen en op zoek gaan naar meer authentieke, meer heilzame manieren van zijn’ (Laloux in Reïnventing Organizations, 2015). Mensen die hun waarden en normen een afgeleide laten zijn van wat voor ‘de heelwording van de mensheid en aarde’ noodzakelijk is. Mensen die in staat zijn tot zelfsturing.

Het zijn dus onze eigen kleine koters van nu die straks vorm en inhoud zullen geven aan deze evolutionaire kanteling! How exciting!?

Wat betekent dat voor de opvoeding van onze kinderen?
De volgende generatie zal dus invulling geven aan deze nieuwe mensgerichte samenleving. Aan de opvoeders van nu dus de taak om hen op te laten groeien tot de bewuste en creatieve volwassenen die we straks zo hard nodig hebben. Maar wat betekent dat nou in de praktijk? Hoe kun je daar zelf een actieve en betekenisvolle bijdrage aan leveren als opvoeder?

De eerste en meteen belangrijkste vraag is: Ben jij bereid om een bijdrage te leveren aan het hoogste evolutionaire doel: de heelwording van de mensheid en de aarde? … Ook als dat wat betekent voor de manier waarop je (je kinderen voor)leeft?

Als het antwoord op deze gewetensvolle vraag een volmondig ‘ja’ is, kun je hier uiting aan geven door je te ontwikkelen tot een ‘zelfbewust opvoeder’ en door zelf waardengericht te gaan (voor)leven.

In dit artikel ga ik in op het wat en hoe van ‘Zelfbewust Opvoeden’: Wat is het? Hoe doe je het en Wat levert het op? In een volgend artikel ga ik in op de rol van Waardengericht Opvoeden in de kanteling van onze samenleving.

Zelfbewust Opvoeden: wat is dat?
Als je wilt dat je kind opgroeit tot die bewuste wereldburger, dan vraagt dat om bewustwording van jou als ouder. Jouw gedrag en communicatie in alledaagse situaties hebben immers grote impact op het wereldbeeld en de vorming van je kind.

Zonder het te beseffen worden wij volwassenen geleid door allerlei emotionele blokkades en onze onbewuste overtuigingen van hoe de wereld in elkaar steekt. We zijn daarbij gevormd door alle ervaringen die we in ons leven hebben opgedaan. Als we kunnen (h)erkennen hoe we in de greep zijn van de conditionering door onze eigen opvoeding, worden we ruimer, liefdevoller en effectiever als ouder.

Bevrijd van onze onbewuste emotionele blokkades worden we weer ‘heel’ (geheeld) en compleet. We dragen dan onze blokkades en ons wereldbeeld niet onbedoeld weer over op onze eigen kinderen. Dát is zelfbewust opvoeden. Je bent je bewust van je eigen aandeel in de interactie met en vorming van je kind. Als je zelfbewust opvoedt, geef je je kinderen de kans om ook op te groeien tot ‘hele’ volwassenen. Volwassenen die de wereld net als jijzelf bewust, open en liefdevol tegemoet kunnen treden.

Zelfbewust opvoeden: hoe doe je dat?
Je kunt een zelfbewuste opvoeder worden aan de hand van de dagelijkse interactie met je eigen kinderen. Je gebruikt daarbij hun spel, gedrag, communicatie, hun kwalen etc als een spiegel en een aansporing tot verhoogd bewustzijn van jouw kant. Kinderen reageren namelijk op jouw hele wezen. Niet alleen op je bewuste houding en gedrag, maar ook op je onbewuste kant en je emotionele blokkades.

Als zelfbewust opvoeder stel je jezelf, als je op welke manier dan ook geraakt wordt door je kind, vragen als: Wat triggert me nu in het gedrag van mijn kind? Welk precieze aspect van dat gedrag triggert me? Waarom word ik getriggerd? Welke gedachtes en emoties spelen hier? Welke onderliggende onbewuste aannames over mijzelf en de wereld? Is er sprake van kinderlijke angsten? Hoe reëel zijn die angsten nu ik volwassen ben? Hoe reageer ik vanuit eerste impuls? Herken ik patronen in het soort triggers en mijn standaard reacties op die triggers?

Je gaat inzien hoezeer je wordt gedreven door je emoties op het moment dat het spannend voor je wordt in de interactie met je kinderen; als hun gedrag je raakt. Hoe je dan in feite onvrij bent in je reactie en niet vanuit kalmte en rust kunt reageren. Als je jezelf oefent door in de spiegel van je kinderen te (blijven) kijken, dan kun je jezelf bevrijden van de automatische en onbewuste mechanismes waarvan je je bewust wordt. Emoties als oude angsten kunnen verdampen en je kinderlijke aannames en overtuigingen over jezelf (die we echt allemaal hebben) en de wereld worden vervangen door volwassen aannames en overtuigingen.

Wat levert dat op voor jou?
Als je je bewust wordt van de gekleurde bril waarmee je naar je kinderen kijkt, kun je die bril dus afzetten en in het ‘hier en nu’ reageren op de situatie die zich werkelijk voordoet. Je reageert niet langer verkrampt vanuit emoties, maar bewust en vanuit rust. Je maakt jezelf als het ware ‘vrij’ om je af te stemmen op wat je kind werkelijk van je nodig heeft.

Dat wil overigens niet zeggen dat je je kind niet bijstuurt bij negatief gedrag, of dat je je boosheid niet uit. Het betekent dat je hen op een beheerste en kalme manier kunt bijsturen. In plaats van dat je helemaal boosheid ‘wordt’, vertel je ze over het hoe en waarom van je boosheid.

Je kind groeit door jouw groei
Bewustwording levert je dus, behalve veel inzicht in jezelf, op dat je vanuit kalmte op je kind kunt reageren. Daardoor kun je je kind effectiever begeleiden, vanuit een open houding / liefdevolle verbinding en nieuwsgierigheid naar wie jouw kind in essentie is. Jouw kind voelt zich daardoor uitgenodigd en vrij om te mogen worden wie hij/zij wil zijn. In plaats van jouw ‘mini-me’, die moet voldoen aan jouw (onbewuste) standaarden. Je geeft ze op deze manier de kans om op te groeien tot de zelfbewuste, authentieke, creatieve en liefdevolle volwassene die we zo hard nodig hebben de komende decennia bij de kanteling naar de mensgerichte samenleving waar zovelen naar beginnen te snakken.

Je laat je kind groeien door jouw groei!

——————————————————————

Danielle Wolvekamp is transformationeel coach en eigenaar van Samen Eigen-Wijs; een coachpraktijk voor Zelfbewust Opvoeden. www.sameneigenwijs.nl Op zondag 14 mei organiseert Samen Eigen-Wijs de workshop ‘Je kind als spiegel’. Kijk hier voor meer informatie en aanmelden >> https://goo.gl/BHlCMx Wil je vaker door Samen Eigen-Wijs geïnspireerd worden, meld je dan hier aan voor de nieuwsbrief

Blog over de spiegel die mijn zoon Niels mij als tiener voorhield. [En voorbeeld van hoe ik zelf als coach de opvoeding van mijn kinderen benut om mijzelf te ontwikkelen en emotioneel écht volwassen te worden.

Het opvoeden van kinderen geeft je mogelijkheid na mogelijkheid om samen te groeien. Je kinderen  spiegelen je dagelijks in grote en kleine dingen, in bewuste en onbewuste dingen. En het is nooit ‘klaar’, want in elke levensfase spiegelen ze weer andere nog niet opgeloste emotionele blokkades in jou. Dat kan leuk, maar ook héél confronterend zijn en ook tot vele confrontaties leiden.
Vervelend! Of… verrijkend?!

Vaak schrijf ik over de spiegel die mijn jongste zoon, Thiemo, met downsyndroom mij voorhoudt. Omdat hij alles zó ontzettend lekker uitvergroot dan ik er niet omheen kán, maar er wel doorheen MOET. Hij lijkt in alle opzichten op het tegendeel van mij. Mijn oudste zoon, Niels, echter lijkt in vele opzichten vreselijk op mij. Hij geeft mij een levensgrote uitvergroting van hoe ik de dingen doe, uit de weg ga, etc.

Toen Niels een jaar of 10 was (hij is nu 14) begon zijn talent voor tennis op te vallen. Hij werd gevraagd voor de selectie en speelde een leuke bal. In eerste instantie maakte me dat trots. Zijn service echter liep TOTAAL niet. Net zo min als die van mij vroeger… Ook ik kon een lekker balletje slaan, maar als het op serveren aan kwam. Oh wee, oh wee … !! Ik was ervan overtuigd dat ik het nóóit onder de knie zou krijgen. Wat natuurlijk een self fulfilling prophecy is.

Met samen geknepen billen zat ik bij Niels zijn wedstrijden te kijken en spoorde ik de trainer aan (ja echt!!! haha) om hem wat meer te laten oefenen met die service. De dubbele fouten bleven hem echter om de oren vliegen. In gedachten had ik het tennisavontuur voor hem allang afgeschreven. Te pijnlijk! Te beschamend! Verbaal moedigde ik hem natuurlijk aan, maar van binnen…

Hier werd een vastgeroeste oude overtuiging in mijzelf geraakt. “Ik kan het niet, en zal het nooit kunnen!”. Als het zichtbaar wordt dat ik iets niet kan, heb ik de neiging om ermee te stoppen en me terug te trekken. Zolang het niet zichtbaar is, ga ik er keihard voor knokken om te bewijzen dat ik het wél kan. Zo zit mijn ‘overlevingsstrategie’ zo’n beetje in elkaar.

Als ouder wil je je kind beschermen voor de vernederende ervaringen uit je eigen jeugd. En je kent je kind dezelfde (on)mogelijkheden toe als jezelf. Daarnaast ervaar je je kind als een verlengstuk van jezelf.  In de ‘servicesituatie’ toonde het onvermogen van mijn zoon in mijn perceptie dus MIJN  onvermogen aan de buitenwereld. En als dat gebeurt, zoals bij mij bij dat ‘servicedrama’, gaan al je alarmbellen van binnen af en stuur je er automatisch op aan dat je kind dezelfde overlevingsstrategie hanteert als jij. Ik dacht dus: “Stoppen maar met tennis!! Ga maar iets anders doen, waar je héééél goed in bent!”

Maar gelukkig: hij IS niet ik. Hij heeft andere vermogens. En dat liet hij zien ook! Natuurlijk is ook hij weleens vroegtijdig in tranen de baan afgestormd, overmand door onmacht en zelfverwijt. Maar hij hield vertrouwen en ging ‘gewoon’ door. Hij kon ‘erbij’ blijven. De schaamte hanteren. En… oefening baart natuurlijk kunst… Dat wist ik theoretisch ook wel. Maar hier werd het levensgroot aan mij vertoond!

Hij toonde me op die tennisbaan hoe ineffectief mijn vluchtstrategie in feite is. En hoe blij je wordt van durven doorzetten. En ik realiseerde me dat het hoog tijd was dat ook ik wat vaker door mijn comfortzone zou heen breken, mijn twijfels over mijn vermeende onvermogen niet leidend te laten zijn. Zodat ook ik kan excelleren.

Dat betekent niet dat ik alsnog die tennisbaan op ga. Haha. Maar het heeft er wel toe bijgedragen dat ik mijn vaste baan durfde opzeggen om mijn hart en levenslust te volgen, en volledig voor mijn coachpraktijk te gaan. En of dat blij maakt!!

——–

Wil je de vaker geïnspireerd worden door Samen Eigen-Wijs? Meld je dan hier aan voor de nieuwsbrief. Of vind je het leuk om meer te leren over de spiegel die jouw kind jou voorhoudt? Meld je dan aan voor de Workshop Je kind als spiegel op zondag 14 mei.

‘Kinderen van nu’ opvoeden

“Kinderen van nu zijn te vrij, brutaal en onaangepast! Ze moeten weer eens gaan opvoeden!” Hoe vaak horen en lezen we dat niet? Misschien maak jij jezelf op dit punt ook verwijten. Vind je stiekem dat je faalt als opvoeder? Ben je aan het zoeken hoe dan wel? En kan je, net als vele andere ouders, dé manier niet vinden?

In dit artikel een hele andere visie op onze kinderen en het opvoeden anno nu. Er is hier namelijk volgens mij iets fundamenteel anders aan de hand, en het wordt de hoogste(!)  tijd dat we écht gaan luisteren naar de boodschap die onze kinderen voor ons als ouders hebben met hun gedrag. Dáár zit de sleutel naar onze kinderen.

Hoe vaak heb jij al opmerkingen gehad van je ouders of andere ouderen dat de kinderen van nu weer meer opgevoed moeten worden? Dat de kinderen van nu te vrij, brutaal en onaangepast zijn. En is het je opgevallen hoeveel kinderen adhd hebben, dyslectisch of hoogsensitief zijn? Het wordt in de media vaak afgedaan met het feit dat we tegenwoordig beter in staat zijn om diagnoses te stellen. Dat kinderen nog even druk ed zijn als vroeger, maar nu een ‘stempel’ krijgen. Denk jij ook dat dit allemaal waar is? Dat het ligt aan de wijze waarop wij diagnosticeren en onze kinderen opvoeden? Dat onze  generatie opvoeders massaal faalt?

Ik deel de visie van een groot aantal experts dat met deze materie bezig is, dat hier iets heel anders aan de hand is. Deze visie spreekt niet tegen dat we iets moeten veranderen aan de wijze waarop we onze kinderen opvoeden. De visie spreekt echter wel tegen dat we zéker niet terug moeten naar de opvoedstijlen van onze voorouders.  Niet dat zij het zo verkeerd gedaan hebben. Integendeel. Maar hun manier werkt gewoon niet meer in het hier en nu. Onze benadering als ouders is niet zo zeer veranderd ten opzichte van die van onze eigen ouders. Dat is juist het probleem. De kinderen van nu vragen een andere opvoedbenadering van ons. Ze vragen om onze doorontwikkeling, als mens en opvoeder.

Opvoeden in het ‘Aquariustijdperk’,  waarin onze kinderen hier en nu opgroeien
In het stuk hieronder citeer ik Sylvia Roosendaal die het allemaal zo helder opgeschreven heeft in De kracht van het gezin. Zij werkt (net zoals veel van onze gezinsondersteunende collega’s) vanuit de visie dat de energiestroom hier op aarde verandert doordat de stand van de aarde en de planeten aan verandering onderhevig zijn. Dat het onmogelijk is om als mens niet onder invloed te staan van deze beweging. Zij beschrijft dat deze energie er de oorzaak van is dat wij (en onze kinderen zeker) op het punt staan om ons gevoel belangrijker te laten wegen dan ons denken. En dat de onvrede van de mens (die wij nu op vele fronten zien in de samenleving; niet alleen bij onze kinderen) eveneens voort komt uit deze energie. Ook superinteressant, maar voor nu even terzijde.

Sylvia Roosendaal:
“De kinderen die in dit tijdperk geboren zijn of worden, hebben geen last van gewoonten en patronen. Zij staan nog open voor alles en kunnen zonder problemen vanuit de energie vanuit de kosmos leven. De enige tegenwerking die zij ondervinden, komt van hun ouders en later van hun omgeving, school, artsen et cetera.

Want het kind, dat de alleswetende, liefhebbende ouders nog op een voetstuk heeft staan, loopt tegen een aantal eigenaardigheden op. Zijn ouders laten hem dingen doen die tegen hun gevoel ingaan, ze laten hem dingen eten die tegen zijn gevoel ingaan, zij gebruiken woorden die niet kloppen met wat het zelf waarneemt of voelt. Zo gaat het kind twijfelen aan zijn eigen waarnemingen. In veel gevallen leert het kind om zich aan te passen aan de ouders. Hoe sterker echter de energie vanuit de kosmos verandert, des te moeilijker zal het voor het kind worden zich aan te passen. Het kind raakt in de war met zichzelf en krijgt gedrags- en of fysieke problemen om de spanningen die het in zjjn lijf waarneemt  eruit te gooien.

De huidige instellingen en organisaties die van overheidswege zijn ingesteld, zullen deze kinderen helpen zoals ze vanuit hun denken gewend zijn: reinheid, rust en regelmaat. Dat is niet verkeerd. […] Zolang het kind in staat is zich aan te passe, is dit prima. Echter, bij de steeds groter wordende groep kinderen die zich niet meer goed kunnen aanpassen, levert dit soort ondersteuning, problemen op. Als een kind vanuit zijn gevoel leeft, pakt het eerder op wat de ouder voelt dan wat de ouder denkt. Het is moeilijk voor een kind om de tegenstrijdige boodschappen van de ouder te kanaliseren en daaruit op te pakken wat de ouder nu precies van het kind wil.”

Ben je geprikkeld door dit artikel en deze visie? En ben je bereid om te horen wat de boodschap van jouw kind is met zijn of haar lastige, of minder lastige, gedrag? In mijn praktijk gaat het niet over reinheid, rust en regelmaat, al stel ik niet dat dit geen belangrijke basis is voor een kind. Bij mijn aanpak ligt de focus op de boodschappen die jij als ouder bewust én onbewust uitzendt naar je kind en de zoektocht naar de tegenstrijdigheden in deze boodschap. In verreweg het merendeel van de gevallen dé oorzaak van hun gedrag. Als je je bewust wordt van hun boodschap en hier gehoor aan geeft, geeft dat een hele positieve verandering in je eigen leven, en zeker in dat van je kind. Dat heeft zich keer op keer al bewezen bij de vele ouders die ik al heb mogen begeleiden vanuit deze visie en aanpak.

Echt! Een groter cadeau kun je jezelf en je kind niet geven!


Op 6 april en 14 mei geef ik de workshop Je kind als spiegel’ waarin je de boodschap van je kind leert vertalen naar een groeikans voor jou als mens en ouder. Ben jij erbij? Dit is een levensverrijkende workshop die je alleen, maar ook heel goed samen met een vriendin, kunt doen. Meer weten of aanmelden? Kijk op dan hier


Samen Eigen-Wijs coacht, traint en inspireert op het gebied van zelfbewust opvoeden. Wil je je vaker laten inspireren rond dit thema, schrijf je dan hier in voor onze nieuwsbrief.

“Het is maar een laptop, joh!”

Thiemo, mijn tienjarige autistische zoon met downsyndroom heeft vanmorgen mijn laptop gesloopt. Voor mijn werk als coach ben ik erg afhankelijk van die laptop, dus dat raakte me enorm. Ik werd boos. Heel boos! Na al het geduld dat ik de laatste weken voor hem heb moeten opbrengen tijdens vele gebroken nachten en al zijn moeilijke gedrag was ik aan het einde van mijn laptop, ehhhh van mijn latijn. (Sorry voor de vertyping, ik ben een beetje moe, weet je 😉 ).


Deze daad van hem voelde als enorme stank voor dank. Toen ik hem heel boos toesprak, lachte hij ook nog eens hardop. Olie op het vuur! In al zijn onschuld. Hij had duidelijk weinig tot geen notie van zijn daad, de waarde van een laptop, de emotionele waarde van deze laptop voor mij. “Ik wilde alleen maar dat leuke filmpje met dat hondje kijken” (hoorde ik hem denken, want praten kan hij niet).

Mijn volwassen zelf ‘weet’ dat Thiemo geen kwade bedoelingen had en dat hem helemaal niets te verwijten valt. Maar mijn innerlijk kind neemt het hier over van de volwassene en ontploft bijna van woede! Nu ik het schrijf kan ik die woede weer helemaal voelen. Het zet zich als een kramp vast in mijn systeem. Het is alarmfase 1 voor een emotionele ontploffing. Ik voel de fysieke verkramping en hierdoor gealarmeerd, doe ik snel (innerlijk) de voor mij zo bekende oefening die ik al jaren zelf met succes toepas in mijn leven en tegenwoordig ook dagelijks in mijn coachpraktijk in verschillende vormen met mijn cliënten mag delen.

Het is een hele(nde) effectieve oefening die je helpt om inzicht te krijgen in de werkelijke bron van je woede / angst / verdriet etc. Want als je geraakt wordt door je kinderen, mag je ervan uitgaan dat er iets onopgelosts uit je eigen verleden opspeelt. Iets wat om transformatie en heling vraagt, zodat het je niet meer dwars zit in je interactie met je kinderen. Door het doen van de oefening verdampt de heftigheid van de emotie en kan je die ‘handelen’. Kan je een passende reactie geven in de situatie die zich NU feitelijk aan je voordoet. Op deze manier heel je een stukje in jezelf én zadel je je kind niet op met onverwerkt zeer uit jouw eigen verleden. Ik deel hem daarom ook graag met jou, zodat jij en je kind daar ook van kunnen profiteren.

Die oefening werkt als volgt:

Stap 1:

Als het gedrag van je kind je raakt, herken dan de emotie die het bij je oproept aan de hand van de 4 B’s: Ben je Boos, Bang, Bedroefd of Blij?

Stap 2:

Als je de mogelijkheid hebt om je even terug te trekken uit de situatie doe dat dan. Zo niet, blijf dan in de situatie. In allebei de gevallen stel je jezelf de vraag:

“Hoe oud voel ik me nu?”

Als je je niet uit de situatie kunt terug trekken, zul je merken dat het stellen van deze vraag de intensiteit van de emotie al weghaalt. Door het stellen van deze vraag plaats je jezelf namelijk weer in je volwassen deel in plaats van in je innerlijke gekwetste kinddeel.

Stap 3:

Herken het kind in jou dat zich aan je voordoet en omarm het. Vertel dit kind (de kleine jij) dat het goed is dat het zich uit en laat het weten dat jij hem of haar hoort. Neem hier echt even de tijd voor. Het is een belangrijke stap. Het innerlijk kind dringt zich vaak aan je op en het wordt meestal snel door jezelf weggeduwd, waardoor het zich blijft ‘melden’ en de regie van je volwassen deel overneemt. Je wordt dan geleid door je emoties in plaats van dat de volwassen jij de regie voert. Dat zijn de momenten dat je je overmand voelt door machteloosheid, angst, woede, verdriet etc. Het innerlijk kind wil door de volwassen jij gehoord worden. Dan pas kan het heling vinden. Vertel de kleine jij dus dat het ok is.

Stap 4:

Vraag het kind in jou wat het nu van je nodig heeft van jou. Welke vorm van steun, vertrouwen oid en geef dat in gedachten.

Stap 5:

Bedank je innerlijke kind voor zijn / haar aanwezigheid. Spreek je bewondering uit voor de moed die het heeft om zich te uiten. Realiseer je hierbij dat jij het als volwassene waarschijnlijk niet durft om je zo te uiten. Keur je innerlijke kind nooit af. Het versterkt je innerlijke verkramping en komt de interactie met je echte kinderen zeker niet ten goede!

Deze oefening kan je ook op een later moment doen. Dan roep je de eerste verkramping toen je getriggerd werd door het gedrag van je kind weer in je op. En doorloop je alsnog de stappen. Oefening baart kunst. Hoe vaker je deze oefening doet hoe minder heftig je kinddeel reageert en hoe meer je zelf de regie hebt over je emoties. Hoe minder je ontploft dus of jezelf terugvindt in verdriet, angst en onmacht.

Afijn. Deze oefening deed ik dus vanmorgen snel in mijn hoofd:

Ik zie mezelf voor mijn vader staan als 8 jarige. Ik heb weer niet opgelet. Het is mijn schuld dat er iets kapot is. Ik ben heel bang voor zijn boosheid. Die angst vertaalt zich in het hier en nu in mijn boosheid op Thiemo die het gevoel van niet goed genoeg zijn in mij aanwakkert én in angst om mijn man te bellen om te zeggen dat doordat ik even boven was, de laptop nu kapot is. Mijn man die mij dit soort verwijten nooit zou maken… Die angst is alleen maar een hersenspinsel: mijn projectie van het verleden op de huidige situatie.

Doordat ik me dit alles realiseer, kom ik weer in mijn volwassen deel terecht en word ik rustig naar Thiemo toe. Ik bel mijn man die op weg naar zijn werk is en leg uit wat er gebeurd is. “Oh zegt hij, het is maar een laptop, joh”. 🙂


Samen Eigen-Wijs inspireert opvoeders met blogs, artikelen en oefeningen rond het thema zelfbewust opvoeden. Meld je hier aan voor onze nieuwsbrief als je niets wilt missen.

“Ik herken mijn kind niet meer terug. Het was altijd zo’n gehoorzaam kind!”

Waarom verbieden, straffen en bevelen een averechts effect hebben op je kind en je beter met ze kunt praten, praten en … praten.

1Kinderen ‘bevelen’ geven of hen dingen domweg verbieden, maakt dat ze gaan handelen vanuit angst. Angst voor straf, of angst voor de liefde die je hen mogelijk zal ontzeggen als ze niet doen wat jij wil. Daar krijg je hele gehoorzame kinderen van. Fijn toch…?! Of toch niet?

Als ze in hun latere leven merken dat er vaak helemaal geen straf volgt op hun acties, is een logisch gevolg dat ze het gedrag dat jij zo graag bij hen wilde zien, niet meer vertonen. Waarom zouden ze ook?? Ze deden dat immers alleen om straf te voorkomen of jouw liefde niet te verliezen? Je wordt dan geconfronteerd met het feit dat hun eerdere gehoorzaamheid niet uit henzelf voortkwam, ze weinig besef hebben ontwikkeld voor goed versus kwaad en de mogelijke consequenties van hun gedrag nooit goed hebben leren doordenken.

Help je kinderen, in plaats van hen te commanderen, verbieden of straffen, liever bij het ontwikkelen van hun eigen moraliteit. Dat doe je door praten, praten en nog eens praten. Uitleggen WAAROM je bepaalde dingen van ze wil (of juist niet 🙂 ). En toelichten welke belangrijke kernwaarden daar voor jou aan ten grondslag liggen. Lees verder

Gezocht: illustrator

‘Volg je hart, want dat klopt…’

Ik las deze spreuk tijdens de opening van de huisartsenpraktijk van een vriendin. Het stond daar, geschilderd op de muur. “Zo waar!” dacht ik! En ik besefte me toen dat het precies de manier is hoe ons bedrijf Samen Eigen-Wijs de afgelopen jaren vorm heeft gekregen.

Het begon in 2013liefde vasthouden en loslaten tijdens een lunch met Danielle, inmiddels compagnon. We hadden een idee…. Een maand later kwamen we voor de tweede keer bij elkaar en was het idee wat concreter en het enthousiasme gegroeid. We wilden ouders inspireren tot het aangaan van echt, authentiek contact met hun kinderen, en bovenal zichzelf. Laat je kind groeien door jouw groei! Enerzijds laagdrempelig via quotes op Facebook, anderzijds via trainingen en coaching. We begonnen met dat eerste… Lees verder

Van opgave naar act of love

Ik hoop dat ik jou geven kan wat jij mij geeft.Vanmorgen had ik een app conversatie met Susan. Jesper (8), haar zoontje blijkt een hoog IQ te hebben. Ze constateerde dat het veel energie gaat kosten om uit te zoeken welk pad ze het beste met hem kan bewandelen.

Ik heb ook een zoontje van 8 jaar.  Mijn kanjer Sil heeft het downsyndroom en is ‘zorgintensief’.  Zo kan hij niet naar een reguliere school, sportclub of BSO, communiceert via pictogrammen, fietst op een speciale tandem, is niet zindelijk, behoeft continu toezicht, etc.

Tijdens het app’en met Susan realiseerde ik me dat ik tegenwoordig zo anders naar dit soort situaties kijk. Toen Sil net geboren was, vond ik alles zwaar en veel.  Het was een donkere periode. Ik sprak in de wandelgangen op het medisch dagverblijf veel met andere ouders . Ook met een moeder die haar zwaar gehandicapte dochter helemaal ‘omarmd’ heeft. Zij lijkt er een levensdoel van te maken om haar meisje een zo fijn mogelijk leven te geven, zonder zichzelf tekort te doen.  Het inspireerde me om met andere ogen naar Sil te kijken.

Ik begon Sil’s handicap als feit te zien, niet meer als iets wat anders had moeten zijn.  Sil mét zijn beperkingen werd het uitgangspunt van mijn denken. Ik ging daardoor geen andere dingen doen, maar wel vanuit een andere intentie. Niet vanuit het gevoel dat al het geregel en gedoe ‘opgaves’ zijn, maar vanuit de beleving dat het allemaal kleine ‘acts of love’ zijn.  Het continu kijken naar wat ik in een specifieke situatie voor Sil kán en mág doen in plaats van móet doen. Het met volledige liefdevolle aandacht voor hem zorgen.

Dit alles wil niet zeggen dat ik álles doe wat er te doen is voor Sil. Ik maak geen project van zijn leven en ik cijfer mezelf zeker niet weg. Maar ALS ik iets voor hem doe, doe ik dat meestal een stuk bewuster en geduldiger, en vanuit een warm hart.

En zo heeft Sil mét zijn beperking mijn leven verrijkt.

Niets gebeurt voor niets

ik kreeg niets van wat ik wildeSoms vraag je je af: Waarom gebeurt mij dit? Je verzet je tegen wat gebeurt, met name als het vervelend is.

Ik denk eigenlijk dat alle situaties die je meemaakt, je uitnodigen om iets te leren. Als je (vervelende) situaties als kans kunt zien en probeert te ontdekken wat het je zou willen zeggen, kun je ineens met hele andere ogen kijken naar die vervelende collega, die stampvoetende peuter of die puberende zoon. Bovendien denk ik dat als je de les niet oppakt je telkens in vergelijkbare situaties zult komen, tot je het begrepen hebt.
Onderstaand gedicht dat ik op internet tegenkwam vind ik dit hele principe zo mooi illustreren en wil ik graag met jullie delen… Lees verder

Je kunt niet geven wat je zelf niet hebt

ImitateHet bewijs dat kinderen leren door imitatie krijgen wij vanochtend aan de ontbijttafel:
Papa (37 jaar): ‘Ha Nova!’
Nova (2 jaar): ’Ha moppie!’
Heerlijk, die momenten! Dan realiseer ik me hoe veel vaker ik lach sinds ik kinderen heb.

Uiteraard geeft het hebben van kinderen me ook wel eens kopzorgen. Zo zie ik ze in dezelfde valkuilen stappen als die waar ik vroeger in ben gestapt. Kinderen imiteren nu eenmaal niet alleen het goede.
Lees verder

Acceptatie van een voetbalbroekje

‘Uhhh Flove the child you haveinn… ga jij echt in dat voetbalbroekje naar school vandaag?’
Finn kijkt me ongeïnteresseerd aan, onderwijl nonchalant zijn schouders optrekkend.

‘Maar liefie, dat is toch geen kleding voor school!’
Finn geïrriteerd nu: ‘Maham! Als ík dat toch fijn vind! Wat maakt jóu dat nou uit!?’

Ik maak er maar geen punt van, want ik weet dat lange discussies met mijn 12-jarige zoon over dit soort onderwerpen ons beiden niets opleveren. Toch houdt het me bezig. En wat me met name bezighoudt, is de vraag waarom dit me toch zo bezighoudt. Wat maakt mij het nou uit wat hij aan heeft? Hij loopt ermee! Dat zegt toch niets over mij? Of toch wel…? Lees verder